...

ครั้งหนึ่งเมื่อตอนเป็นเด็ก

 

เราพ่อแม่ลูกคุยกัน

แม่ถามก่อนว่า

"ถ้าสมมติว่าโลกจะแตก แล้วมียานอวกาศให้พาคนไปด้วยได้หนึ่งคน...จะพาใครไป"

 

...ฉันนึกนาน

(เป็นเด็กสมองช้าตั้งแต่ไหนแต่ไร)

 

แม่ชิงตอบก่อนว่า

...ก็เอาน้องฝนไป

 

"อ้าวแล้วพี่ฟางล่ะ" ฉันถาม

"พี่ฟางเก่ง สร้างยาวอวกาศเองได้"

 

....

ฉันจำได้แค่นี้

 

แม่ฉันเป็นคนพูดอะไรตรงไปตรงมา คิดอะไรตรงไปตรงมา

เพราะถ้าซับซ้อนแม่จะเริ่มงง

 

อย่างเช่นการบอกรักแบบอ้อมๆในบล็อคนี้หลายที

แล้วแม่ก็จะมาถามหลังไมค์ ว่าหมายความว่ายังไงเหรอ

(ฉันก็ตอบด้วยความเขินอายว่า... เรื่องในบล็อค เค้าไม่เอามาพูดกัน ;พ่อก็เสริมขึ้นมาว่า เอออช่ายๆ)

 

ความจริงแม่คงไม่ได้คิดมากกับคำตอบข้างต้น

แต่ฉันว่ามันเป็นคำตอบที่ชาญฉลาดมากๆสำหรับคนเป็นแม่

 

ด่าและชมลูกสองคนได้ในประโยคเดียว!

 

ฮ่าๆๆๆ ไม่ใช่จ้ะ ล้อเล่นๆ

 

แม่ชื่นชมความเก่งกาจของลูกคนโต และแสดงความเป็นห่วงกับลูกคนเล็กได้อย่างน่ารัก (ลูกคนเล็กน่ารัก)

ฉันมานั่งคิดๆดู

 

ถ้าฉันเป็นแม่ ก็คงไม่รู้จะตอบว่าอะไร

ฉันอาจจะยังอ่อนโยนไม่พอก็ได้กระมัง

 ...

เมื่อวานซืน

สี่คนพ่อแม่ลูกโฟนอินคุยกันพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนผ่านskype

เพราะพี่ชายฉันไปเป็นดัตชี่บอยอยู่ที่เนเธอร์แลนด์

goedemorgen เป็นภาษาดัตช์ แปลว่า อรุณสวัสดิ์

 

ว้าย...ขออวดพี่หน่อย

พี่ฉันเป็นฟิิสิกส์แมน... ไปเีรียน climate physics ที่ Utrecht (เห็นบอกว่าชื่อไคลเมทฟิสิกส์นี่เป็นแค่ชื่อย่อ)
ดู Cambridgelaan ในแผนที่ขนาดใหญ่กว่า

 

 

อ่า กั๊กไว้แค่นี้ก่อน เอาไว้อวดเอนทรี่อื่นต่อไป...  

 

ถึงไหนแล้วนะ...

อออ ถึงโฟนอิน

 

บทสนทนา ดำเนินไปอย่างตลกโปกฮา และโชว์ความโง่ของตัวน้อง

แต่เบื้องหลังไมค์นั้น....

ตัวน้องมันดราม่าน้ำตาไหลอยู่ (skypeถ้าเล่นเป็นgroupแล้วมันจะไม่เห็นหน้า...ได้ยินแต่เสียง)

 

 

พี่ชายฉัน

ไม่ได้เป็นแค่ความหวังของพ่อกับแม่

แต่ยังเป็นความหวังของประเทศชาติด้วย...

 

เว่อร์เนอะ

แต่ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

ตอนเด็กๆรู้สึกเป็นปมด้อยมากเลย ที่พี่ชายเก่งมาก ส่วนฉันเก่งแบบธรรมดา(ไม่ถ่อมตัวเลย พูดกันตรงๆแบบแม่ ฮ่าๆ) พี่ฉันขยันมาก ส่วนฉันขี้เกียจ

นอกจากจะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว บางทีก็ยังอิจฉา

รู้ตัวว่าเป็นน้องที่เลวมาก ... เอาแต่ใจ ขี้อิจฉา ขอนู่นนี่นั่นตลอดเวลา (สมแล้วที่เป็นลูกคนเล็ก)

 

ยังรู้สึกอย่างนี้ จนถึงเมื่อไม่นานมานี้เอง

วันที่ฉันโตพอที่จะเข้าใจความรู้สึกของคนอื่น

เป็นวันที่ฉันยืนอยู่ในฐานะของ"พี่"บ้าง (เดินในคณะ ไม่รู้จะไหว้ใครแล้ว)

 

ถึงแม้ว่าพี่ชายฉันจะไม่ได้ไปเรียนสร้างยานอวกาศ

แต่ว่า...

 

ฉันมั่นใจว่าตอนนี้

หัวใจของพ่อกับแม่และฉัน

กำลังอยู่บนยานอวกาศ

 

ที่ลูกชายคนโตเป็นคนขับ

และมีไอ้ตัวน้องเป็นคนเล่นตลกคาเฟ่

 

พ่อกับแม่กำลังถือพัดเชียร์คนขับฮูเร่ๆ เบื่อๆก็หันมาเอาพัดตบกบาลตลกคาเฟ่

...

รักที่สุด

 

ไอ้ตัวน้อง

 

 

ปล.ใช่ค่ะ...ฉันไปดู2012มา

ปล2.พี่่ชายฉันไปเรียนแบบ ดร.เอเดรียนส์ ในเรื่อง2012นั่นแหละ เท่ป่ะล่ะ

ปล3.แอบอ่านอยู่ล่ะซี่... จะสอบแล้ว ก็โชคดีนะ...ทุกคนในบล็อคนี้เป็นกำลังใจให้

 

 

เนอะ.... 

ขอโทษนะ...ที่เคยอิจฉา แต่ฝนภูมิใจในตัวพี่ฟางมากขนาดไหน ก็คงรู้.....

 

 

รักที่สุด...อีกที 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet