มังคุดสุดรัก

6 ต.ค. 52

ฉันวู่วามขึ้นค่าย...

ค่ายอาสาที่65 ของสถาปัตย์ จุฬาฯ

ไม่แน่ใจ

ว่าอะไรกันแน่... ที่เป็นแรงผลักดันที่ทำให้ฉันตัดสินใจจัดกระเป๋าก้าวขาขึ้นรถไฟ

ทิ้งความสะดวกสบายไว้เบื้องหลัง

ปกติแล้ว

ปีสี่ไม่ค่อยมีใครเขาขึ้นค่ายกันหรอก

ฉันจึงมาพร้อมกับเพื่อนๆแค่7คน

รวมเป็นสิ่งที่น้องๆเรียกว่า "ก้อนแก่"

บ้านกองแปใต้ สบเมย แม่ฮ่องสอน

อยู่เหนือระดับน้ำทะเลขึ้นไป....

มากโข

ดูเป็นสิ่งไกลตัวสำหรับลูกน้ำเค็มอย่างฉัน

....

ห้องสมุดโรงเรียน

คอนกรีตเสริมไม้ไผ่ ผสมไม้

เสร็จลงด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจของพี่ๆน้องๆ

....

เคยมีคนพูดว่า

จริงๆแล้ว... ชาวบ้านเค้าไม่ต้องการเราหรอก

แค่เค้าไม่มีเงินเท่านั้นเอง

ค่ายอาสา... ยังจำเป็นอยู่ไหม?

บางที

สิ่งที่เราต้องทำ อาจจะแค่ส่งเงินมาสนับสนุนโรงเรียน

ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเที่ยวเล่นตอนปิดเทอม

ไปอยู่กินอย่างยากลำบาก

อยู่กับเด็กเนื้อตัวมอมแมม

อาบน้ำวันละห้าขัน

ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีอินเตอร์เน็ท ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์

เพื่อทำงานที่ไม่"เห็น"ได้อะไรตอบแทน

บางที...

คำตอบทั้งหมด

อาจจะอยู่ในทุกรอยยิ้ม

ในหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้

หรือเจืออยู่ในทุกหัวใจ

ของเหงื่อทุกเม็ด

...

สิ่งไกลตัวสำหรับฉัน

คือความเห็นแก่ตัว การแข่งขัน ความวุ่นวาย และเงินทองมากมาย

แต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้

ว่าวันนี้ ชีวิตของฉันขับเคลื่อนด้วยสิ่งเหล่านั้น

ท้ายที่สุด

ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่า ค่ายอาสาจำเป็นสำหรับคนที่นั่นหรือไม่

แต่สำหรับฉัน

ค่ายคือเครื่องมือลดความดิบห่าม กิเลส ความเห็นแก่ตัว

และอะไรก็ตาม ที่พร้อมจะหลอมฉัน

ให้ห่างไกล

กับสิ่งที่เรียกว่า

"บ้าน"

ขึ้นทุกที ... ทุกที

edit @ 22 Oct 2009 01:43:07 by Fonn || AR51

edit @ 22 Oct 2009 01:45:31 by Fonn || AR51

edit @ 22 Oct 2009 12:34:57 by Fonn || AR51