มังคุดสุดรัก

ผลพวงจากการไปถ่ายรูป24ช็อต เพื่อส่งอาจารย์ ในวิชาสเกตดีซวย

ก็ทำให้เห็นอะไรๆมากขึ้น 

....

ในความเป็นจริง ก็เห็นเท่าเดิม แต่คิดเยอะขึ้นกับสิ่งที่เห็น

คิดว่าหลายๆคนที่ผ่านไปผ่านมาสยามสแควร์ คงเคยเห็นคุณยายคนนี้

ขายมาลัยดอกมะลิ อยู่ตรงตีนบันไดรถไฟฟ้า... 

 ฉันก็เป็นขาประจำยายนะ... เวลาจะกลับบ้าน ก็ซื้อไปฝากแม่

(แต่เนื่องจากไม่ได้กลับบ้าน ก็เลยไม่ได้ซื้อ)

ไปถ่ายรูปแถวสยามวันนั้น ก็ยืนมองคุณยายแป๊บนึง แล้วเห็นอะไรบางอย่าง

ก็เลยเดินเข้าไปซื้อมาลัยพวงนึง และบอกยายว่า "ยาย...หนูขอถ่ายรูปหน่อยนะ"

ยายก็ืทำท่าลำบากใจเล็กน้อย... พร้อมกับบอกว่า

"อืม ก็ได้.. แต่รีบๆถ่ายนะ ยายจะขายของ"

"เห็น"อะไรไหม...

ไม่ใช่ประเด็นเรื่องการทอดทิ้งผู้มีพระคุณหรืออะไรหรอก...

เราเห็นคนแก่ที่ลำบากอย่างนี้มาก็มาก

แต่เคยคิดกันไหม ว่าตอนที่คนเหล่านั้น ยังหนุ่มยังสาว เ้ขาทำอะไรอยู่

...

เวลาของเราทุกคน เหลือน้อยลงในทุกๆวัน

เวลาที่เหลืออยู่ของเรา...

ตอนนี้ เราใช้มันทำอะไร?

หรือต้องรอให้เวลามันเหลือน้อยกว่านี้อีกหน่อย

แล้วค่อยคิด

ค่อยๆคิด

ค่อยๆนะ...ไม่้ต้องรีบ

แต่ไม่รู้นะว่า....

สองคนนี้เค้ารอได้รึเปล่า

อย่าลืมว่า 

"เวลาของเราเหลือไม่เท่ากัน"

ปล.ตอนที่กำลังตั้งขาตั้งกล้องเพื่อถ่ายรูปยายนั้น มีชายหนุ่มเข็นรถไอติมผ่านมา

ยายเรียกชายหนุ่มคนนั้นให้หยุด

แล้วยายก็ยื่นเงินให้ ...แต่ไม่เอาไอติม

รู้อะไรไหม...

บางคน ก็ไม่ได้ตั้งใจจะอกตัญญู 

เพียงแต่มันยากเหลือเกินกระทั่งการเอาตัวเองให้อยู่รอดไปได้ในทุกๆวัน

ไม่รู้พ่อกับแม่จะรอฝนได้มั้ย...แต่ฝนกำลังพยายามค่ะ

edit @ 2 Jul 2009 23:49:28 by Fonn || AR51