เพิ่งอ่าน Beansprout & Firehead (ถั่วงอกกับนายหัวไฟ) ที่พี่ชายให้ยืมอ่านจบไป....

จู่ๆก็นึกอะไรได้ (คงหนีไม่พ้นเรื่องฟุ้งซ่านตามเคย)

ความสำเร็จของคนสร้างงานอยู่ตรงไหน?

ระหว่างนี้ ก็เล่าเรื่องอะไรไปพลางๆก่อน

สมัยเด็กๆ(อ๊ะ นี่ก็ยังไม่ได้เป็นผู้ใหญ่อะไรเลยนี่หว่า) ครูชอบให้วาดรูป ทุกวิชาเลยก็ว่าได้

นี่เป็นคาแรคเตอร์แรกๆที่คิดขึ้นมาได้ในสมัยนั้น และวาดบ่อยมาก จนเมื่อเพื่อนทุกคนเห็นไอ้ตัวคล้ายๆแบบนี้ ในงานชิ้นใด ก็จะรู้ทันทีว่า "ไอ้ฝนวาด"

มีอยู่ครั้งหนึ่ง

เป็นงานที่ต้องวาดภาพตกแต่งงานของตัวเองให้ดูสวยงาม (เนื้องานนอกจากภาพวาดแล้ว ของทุกคนจะเหมือนกันหมด)

มีเด็กหน้าแป้นแบบนี้ ไปโผล่ในงานของเพื่อนคนหนึ่ง

มันได้สิบเต็ม... เราได้เก้า

ต้องเข้าใจในความเป็นเด็กขี้อิจฉา... ตอนนั้นก็นับว่าโกรธมาก แต่เมื่อตัดคำว่า "อิจฉา"ออกไป คิดๆดูแล้วก็ยังโกรธอยู่ดี ที่จู่ๆก็มีคนมาก๊อปงานที่เราอุตส่าห์คิดขึ้นมา(ถึงแม้มันจะพื้นฐาน ชนิดที่ว่าใครๆก็ทำได้ ก็เหอะ) แล้วบางที ในสายตาเรามันก็ไม่ได้ดีไปกว่างานของเราซักเท่าไหร่... แล้วก็ได้สิ่งตอบแทนที่สูงกว่า

นั่นคือคะแนน

แล้วมีอีกหลายครั้งหลายครา ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จนเริ่มทำใจได้ แล้วเปลี่ยนมุมมอง ว่าถ้าของเรามันไม่ดีจริง แล้วคนอื่นจะทำตามทำไมวะ

คิดว่าหลายคนก็คงเคยมีประสบการณ์ทำนองนี้

แล้ว....

ถ้าเปลี่ยนสิ่งตอบแทน เป็นอะไรที่มากกว่าคะแนนล่ะ

เงิน ชื่อเสียง เกียรติยศ สรรเสริญ....ฯลฯ

กลับมาที่เรื่อง"ความสำเร็จของคนสร้างงาน"

ตอนนี้เทปผี(ยังมีอยู่เหรอ) ซีดีเถื่อน ดีวีดีเถื่อน MP3 กำลังโดนกวาดล้าง(อย่างไม่จริงใจ)จากเจ้าหน้าที่ของรัฐ และศิลปินทั้งหลาย กำลังวิงวอนขอให้แฟนเพลงของพวกเขา หันมาอุดหนุน ซื้อของแท้กันดีกว่านะจ๊ะ เพื่อที่ผมจะได้มีกำลังใจ ในการสร้างผลงานชิ้นต่อๆไป

ถ้ายุคนี้ ไม่ใช่ยุคทุนนิยม...

ศิลปินสร้างงานเพื่อศิลปะ เพื่อจรรโลงใจ ไม่ใช่เพื่อหาเงินยังชีพ

ศิลปินเหล่านั้นจะดีใจไหม ที่เห็นคนทั่วบ้านทั่วเมือง ร้องเพลงของเขาได้ เต้นรำเพลงที่เขาแต่งขึ้น ร้องไห้ไปกับท่วงทำนองอันเศร้าโศกที่เขาสร้างสรรค์มันมา แม้ว่าเขาจะอดมื้อกินมื้อ และอยู่อย่างทุกข์ยาก

เขาจะดีใจไหม ที่ทุกคนร้องเพลงของเขาได้ แต่ไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร หรือมีตัวตนอยู่จริงไหม

มีเพียงผลงานของเขาเท่านั้น ที่กลายเป็นตำนาน

เหมือนว่า ความสำเร็จเบื้องต้นของคนสร้างงาน ก็เป็นเฉกเช่นเดียวกันนี้ คือ ผลงานที่เป็นที่จดจำ น่าประทับใจ และสร้างแรงบันดาลใจให้ใครอีกหลายคนต่อไป

เงิน เกียรติยศ รางวัล .... คะแนน คงเป็นเพียงผลพลอยได้เท่านั้น

แน่นอน นักร้อง ร้องเพลงเพื่อยังชีพ

เช่นกัน นักเขียน ก็เขียนเพื่อยังชีพ

นักร้องได้ผลตอบแทนจากการขายผลงาน นักเขียนก็คงเหมือนกันด้วย

ถึงตอนนี้ฉันเริ่มไม่แน่ใจนัก ว่าการยืมหนังสือคนอื่นอ่านจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง เพราะขนาดการยืมซีดีเพลงของเพื่อนมา แล้วไรท์ต่อยังผิดกฎหมายเลย (ถือว่าทำซ้ำ)

การที่ฉันร้องเพลงของคนนู้นคนนี้ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าฉันอุดหนุนผลงานของเขา

การที่ฉันได้อ่านหนังสือหลายๆเล่ม จดจำเรื่องราวของมันได้ และรู้จักผู้เขียน ก็ไม่ได้แปลว่าฉันซื้อมาอ่านเอง

ซีดีที่ไรท์ต่อๆกัน เรียกว่า ซีดีผี ...มั้ย

แล้วหนังสือ ที่ยืมอ่านต่อๆกัน หรือเอาไปถ่ายเอกสารเก็บไว้อ่านคนเดียว เรียกว่า หนังสือผี ...ได้มั้ย

ถ้าฉันเป็นนักเขียน ที่ไส้แห้งแทบตายเพราะยอดขายต่ำ แต่ทุกคนรู้จักงานเขียนของฉันดี

ฉันจะดีใจ... ดีไหม?

ปล.พิมพ์จบ รู้สึกยังมีอะไรค้างๆอยู่ในสมอง ที่ยังไม่ได้บอก... สงสัยเพราะเป็นเรื่องที่เพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ ยังไม่ตกตะกอนล่ะมั้ง ตอนพิมพ์รู้สึกมันยากมาก สับสน ไม่รู้จะอะไรก่อน หลังดี

ปล.2 แนะนำนะ "ถั่วงอกกับนายหัวไฟ" ของทรงศีล ทิวสมบุญ เป็นวรรณกรรมที่ดูเผินๆอาจจะคิดว่าเป็นวรรณกรรมแปลก็ได้ เพราะภาพประกอบเป็นสไตล์ฝรั่งหน่อยอ่ะ... เท่ดี ไม่ค่อยได้เห็นภาพประกอบหนังสือแบบนี้ (หรือเพราะเราอ่านหนังสือน้อยไป)