เกรดเพิ่งจะออกมาได้ไม่นาน หลายๆคนก็จิตตกกันไป เพราะไม่เคยได้เกรดต่ำถึงขนาดนี้ เราก็เป็นคนนึงล่ะที่ได้เกรดห่วยแบบไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ( 2.81... ตอนมัธยม 3.5 ยังไม่เคยแตะเลย)

หลายคนท้อแท้และคิดไปขนาดว่า "เราคงไม่เหมาะจะเรียนด้านนี้สินะ"

แต่สำหรับเราแล้วถ้าคนรอบข้าง (พ่อแม่ ป้า น้า อา) ไม่มาเดือดร้อนกับเกรดแย่ๆของเรา เราก็คงไม่รู้สึกอะไร

เพราะยังไง ก็ "เต็มที่" แล้ว ที่ผ่านมาก็ทำดีที่สุดได้แค่นี้

แต่ความคาดหวังจากคนรอบข้าง มักทำให้เรารู้สึกแย่และท้อแท้เกินกว่าที่ควรจะเป็น
จนนึกถึงอะไรที่ไร้ประโยชน์ และบั่นทอนกำลังใจ

เช่น "รู้งี้ก็ตั้งใจเรียนกว่านี้ก็ดี" "ไม่น่าโดดสตรัคไปทำโปรเจคเลย" "ทำไมเราไม่ขยันมากกว่านี้นะ"

รู้ไว้เถอะว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น เราได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเราเองแล้ว
หลับตอนดูวิดีโอก็เพราะไม่ไหว ไม่ใช่ว่าอยากหลับ
โดดสตรัคเพราะงานไม่เสร็จจริงๆ ไม่มีทางเลือก
และเวลาว่างของเราของไม่ได้มีมากเหมือนคณะอื่นเค้า จะเอาเวลามากมายที่ไหนมานั่งอ่านหนังสือ

ฟังดูเหมือนข้ออ้าง

แต่การมานั่งคร่ำครวญว่า แต่ก่อนทำไมไม่ทำให้ดีกว่านั้น เป็นการดูถูกตัวเองมากกว่า

เราทุกคน ผ่านบทพิสูจน์ของคำว่า "เต็มที่" มาแล้ว
ปลายทางที่รอเราอยู่เสมอคือความภาคภูมิใจ จากความเต็มที่ของตัวเอง
จำได้ไหม กว่าจะถึงเส้นชัยเราต้องเจออะไรบ้าง
ระหว่างทางเรามุ่งมั่น อดทน พบเห็นสิ่งต่างๆมากมาย ทั้งดอกไม้และขวากหนาม

ดอกไม้ ทำให้เราชุ่มชื่น สดใส มีความสุขกับทางที่กำลังเดิน
ขวากหนาม ทำให้เราเรียนรู้ ที่จะไม่เหยียบมันซ้ำซากอีก

ถ้าระหว่างทางมีเพียงดอกไม้ เราจะเป็นผู้ชำนาญทางได้อย่างไร
เกิดเราสะดุดเจอขวากหนามที่อยู่ตรงปลายทาง เราจะเรียนรู้ที่จะลุกขึ้นยืนได้อย่างไร
บางที เราอาจล้มลงอยู่ตรงนั้น แล้วไม่ลุกไปไหน เพราะความกลัว

ประสบการณ์จะสอนให้เราเรียนรู้ และเส้นชัยก็ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างของการเดินทาง

ถ้าเราเป็น สตูดิโอ74 ทั้งๆที่ไม่ได้กินน้ำสปิริต ไม่ได้แห่เชือก ไม่ได้ซ้อมทอมทอม
เราก็คงไม่รู้คุณค่าของคำว่า สตูดิโอ74
..

จริงมั้ย

สู้ต่อไปเพื่อนๆ ยังมีอีกหลายคนที่จะเดินไปพร้อมกัน