คิดไว้ว่าถ้าได้รวมเล่มบทความที่เขียนไว้ทั้งหมด จะให้ชื่อว่า "เพราะกล้าฝัน"

เคยแต่งเพลงไว้เพลงนึง ซึ่งถือว่าเป็นเพลงแรกของชีวิตที่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร...เค้าเรียกว่า เข้ายุคประวัติศาสตร์รึเปล่านะ? (นอกนั้นเป็นเพลงที่จู่ๆก็ร้องขึ้นมา ตอนล้างจาน ตอนอาบน้ำ กระทั่งร้องกล่อมตัวเองเวลาที่นอนไม่หลับ ล้วนแล้วแต่เป็นเพลงที่ 'ร้องได้ครั้งเดียว' ทั้งนั้น) เพลงที่พูดถึงนี้แต่งเมื่อ ฤดูร้อน ปี'49 ช่วงก่อนประกาศผลแอดมิชชัน (เด็กรุ่นใหม่ เขาไม่เอนท์กันแล้ว)

ชื่อเพลง "กล้าฝัน"
วรรคทองของเพลงนี้อยู่ตรงที่บอกว่า
"ใครๆกล้าฝันได้มันก็จริง แต่จะทิ้งเพียงกล้าได้อย่างไร ปลูกฝันไว้ให้ผลิดอก ออกเดิน"

และมีอีกวรรคเงินที่บอกว่า
"และหากไม่กล้าฝัน ไม่เพาะกล้าไว้ แล้วเมื่อไหร่กล้าฝันจะเติบโต"
(จริงๆ2วรรคนี้ เป็นวรรคที่อยู่ติดกัน ฮ่าๆๆ)

ไม่รู้คนส่วนใหญ่เป็นเหมือนกันรึเปล่า คือ ฤดูร้อนสุดท้ายของชีวิตนักเรียนมัธยม ช่วงสลัดคราบกระโปรงบาน ขาสั้นมาอยู่ในวรรณะที่เรียกว่า "ปัญญาชน" จะมีความกระวนกระวายใจ ตื่นเต้น ว่างขั้นแมกซ์ จนเป็นที่มาของความฟุ้งซ่านทั้งปวง เพราะกำลังลุ้นว่าอนาคตของตนเองจะเป็นเช่นไร

และแล้ววิกฤติช่วงปิดเทอมก็ได้เปลี่ยนเป็นโอกาส คิดซะว่านานๆครั้งจะได้ว่างมากถึงขนาดนี้ ใช้ช่วงปิดเทอมนี่เองหาแรงบันดาลใจมาเติมเต็มชีวิต ได้มีเวลาทบทวนชีวิตตัวเอง อ่านหนังสือที่ชอบ ร้องเพลง แต่งกลอน แต่งเพลง วาดรูป สิ่งที่หามาเติมเต็มชีวิตเหล่านี้ ล้วนแต่เป็นเรื่องทำนอง "ฝันได้ ทำได้" อะไรประมาณนั้น ทั้งนี้ก็เพื่อกลบความฟุ้งซ่านที่ไม่มั่นใจว่าจะติด "สถาปัตย์ จุฬาฯ"ที่เลือกไว้อันดับหนึ่งหรือไม่

ครั้นประกาศผลแอดมิชชัน ก็ติดสถาปัตย์ จุฬาฯ จริงๆ... มันดีใจที่สุดในชีวิตเชียวล่ะ ประเด็นนี้ค่อยว่ากันทีหลัง

รับน้องเสร็จสรรพ ก็ได้เป็น"น้อง"ของ"พี่"เสียที (หลังจากที่เป็น "คนแปลกหน้า" มานาน)

พี่น้องชาวถาปัด มีนิสัยเดียวกันคือ มีความคิดสร้างสรรค์ แต่ดูอาจารย์ที่เป็นพี่คนโต (อาจารย์ ถาปัด จุฬาฯเป็นนิสิตเก่ากว่า99% ซึ่งเราเรียกว่า "พี่แก่" ) จะไม่ค่อยชอบนิสัยของน้องคนเล็กนัก (แต่ก็ไม่ดุว่าอะไรเพราะถือว่าเป็นการใช้สมองอย่างหนึ่ง) ไม่ใช่เพราะว่าอาจารย์ไม่ชอบให้นิสิตใช้ความคิดสร้างสรรค์หรอก แต่มันเป็นความผิดของเราเองที่ใช้มันไปซะทุกที่ในคณะ ไม่เฉพาะในวิชาเรียน

อ๊ะ! ก็ฟังดูดีนี่ ไม่น่ามีอะไรเสียหาย.... ใช่ไหม

เทมปุระกาศ เรื้อรัง ให้นี่สิตุ๊ดมารับง่วนเชียง

สิวยขึ้น ด้วย Photoshop

แถลึงกกรณี กลุ้ม 19 กันยุง

ค่ะ! นี่คือประกาศที่ติดอยู่ในคณะเรา ตามเสา ห้องน้ำ ลิฟต์ฯลฯ ทุกแผ่นสามารถรังสรรค์ ศิลปะอีกแขนงหนึ่งได้โดยที่เจ้าของประกาศไม่คาดคิดมาก่อน (แต่สำหรับเจ้าของประกาศที่เป็นสมาชิกพรรคสถาปัตย์ อาจมีการล่อเป้าไว้ในประกาศของตนเพื่อการเติมที่สนุกสนานยิ่งขึ้น)

โจทย์มีอยู่ว่า "จงเติมคำในช่องว่าง... และไม่ว่าง"

เ พ า ะ ก ล้ า ฝั น

..แก้ไข เนื่องด้วยก่อนหน้านี้มันถ่อยไป และผู้อ่านอาจไม่ได้เสริมจินตนาการด้วยตัวเอง